To all the Extralife-radio fans who came here to check me out; sorry, the rest of this page is in dutch.
For a better experience go to www.schnauzerstudios.com
greetz,
Rob
Time management
Ik heb al heel lang hier niets geschreven. Ik geef een korte update.
Anderhalf jaar geleden ben ik Schnauzerstudios gestart. Het Schnauzer Radio Orchestra debuut is behoorlijk gevorderd en zal dit jaar Deo Volente uitkomen. Maar eerst zal een funkplaat uitkomen die ik produceer, ben ik bezig met een remix-plaat van een duitse 60s zangeres, zullen de revolvers een plaat uitbrengen, en gaat het live-spelen en lesgeven gewoon door. Er komen heel leuke concerten met nog leukere mensen aan. Het rare is dat ieder normaal denkend mens besluit om zijn eigen plaat vooraan op de agenda te zetten. Zo werkt dat dus blijkbaar niet. Komende 3 weken studeer ik per week een compleet nieuw repertoire voor 3 verschillende bands in, maak ik een tune in opdracht, moet er nog een liedje voor Simone's plaat geschreven worden, en worden een paar nieuwe hits in een 60s jasje gearrangeerd.
Qua werk hoor je me dus niet klagen, maar waarom ik steeds het radio orkest op de laatste plaats zet is mij ook een raadsel. Misschien moet ik een cursus time-management gaan volgen.
Les 1 : stop met stukjes schrijven..
6-4-2009
While my Guitar Gently weeps
De komende maand trekt het unieke gelegenheidsproject While My Guitar Gently Weeps (A Tribute to George Harrison) door het land. Een eerbetoon aan de "stille Beatle" door een all star band, bestaande uit zangers/gitaristen Wouter Planteijdt (Sjako!, MaRain) en Eric van Dijsseldonk (The Revolvers, Songwriters United), gitarist René van Barneveld (Urban Dance Squad, Sjako!), toetsenist Rob Geboers (Mick Taylor, The Revolvers), bassist Thijs Vermeulen (Sjako!, Bob Fosko) en drummer Gabriël Peeters (JW Roy, ChadBucket).
George Harrison (1943-2001) was geen virtuoze solist, maar veel meer een 'gevoelsgitarist', die de liedjes smaakvol invulde met prachtige partijen. Bovendien schreef en zong hij enkele van de mooiste Beatles-composities: de ballads While My Guitar Gently Weeps, Here Comes The Sun en Something, en rockers als Taxman en Old Brown Shoe. Ook zijn latere solowerk kent vele hoogtepunten, waaronder de klassiekers My Sweet Lord, All Things Must Pass en Bangla-Desh. Al met al een heleboel magistrale muziek, die bijna nooit meer gespeeld wordt...
While My Guitar Gently Weeps (A Tribute to George Harrison) brengt daar nu verandering in. Komt dat meemaken!
speeldata:
vr 17 okt OBA Live (Radio 5), Openbare Bibliotheek Amsterdam (19u) (gitaartrio)
vr 24 okt De Gigant, Apeldoorn
zo 26 okt Roepaen, Ottersum
vr 7 nov De Kroeg, Arnhem
zo 9 nov Café Wilhelmina, Eindhoven
wo 12 nov Cobblestone Club, Oldenzaal
za 15 nov De Larenkamp, Rotterdam
zo 16 nov Plein 79, Den Bosch
za 22 nov Pakhuis Wilhelmina, Amsterdam
3-11-2008
Dit verzin je niet II
Afgelopen zomer zat Joop van den Ende bij zomergasten. Hij liet daarbij een fragment zien van de Engelse Big Brother en legde het verschil in regie en eindredactie uit. In Engeland zat namelijk een redactie met een drama achtergrond. Mooie lange verhaallijnen maken, met gedegen camerawerk. Daarbij wilde hij de Nederlandse versie niet afdoen, maar wel vertellen dat de 'onze' versie met een roddel achtergrond gemaakt is. De term ‘goedkoop scoren’ nam hij nog net niet in zijn mond, maar vond het wel typerend voor hoe men in Nederland omgaat met producties. Ondertussen bestaat het programma in Nederland niet meer, maar de Engelse is nu aan het negende seizoen begonnen.
Heel erg lang geleden werd ik eens gevraagd om eventueel de muzikale programmering te gaan doen van een nog te openen party-centrum. Grote bedrijven zouden daar hun thema-feesten kunnen inkopen. Ik noem bijvoorbeeld een foute zaal ( daar draaien ze dan ‘foute’ muziek, tenminste wat de gemiddelde kantoorpik fout vind , maar dat is een andere discussie, een boerenbruiloft, en een casino-zaal. De animators en acteurs waren al benaderd, er moest alleen nog een daadwerkelijke invulling van de DJ's, bandjes, blaaskappellen e.d. komen. Toen ik met idee-en omtrent deze invulling kwam en uitlegde wat de desbetreffende band kon bieden , was de standaard reactie: '-EN ‘house-en’ natuurlijk. (daarbij werd bedoelt : commerciële moderne dansmuziek maar ook skihut repertoire draaien/spelen)
-Deze band kan mooi in het Casino Frank Sinatra-achtige muziek maken
-En house-en natuurlijk!
-Deze band maakt jaren 70 Nederlandse smartlappen
-En house-en natuurlijk!
Oftewel er werd heel erg veel geld in de aankleding van de zaal en de artiesten gestoken. De muziek moest echter weer net zo veel op ‘normale’ bruiloftsmuziek lijken, of ieder ander platgeslagen mp3-feestje. Voor de opening heb ik wat DJ's, trompetten voor bij de ingang, en een entertainer geboekt en heb zelf ergens in een hoek piano zitten spelen. Uiteindelijk bestaat het party-centrum niet meer.
Ik begrijp denk ik wel wat Van Den Ende bedoelde.
13-10-2008
Dit verzin je niet
Mijn jaarlijkse Dj-gig zit er weer op. Dat klinkt groter dan het is; ik draai dan plaatjes voordat mijn eigen bandje gaat spelen. Een soort DJ-Carte Blanche. Dat idee is ontstaan doordat menig zaal het nodig achtte om alle-13-Nederlandstalig-fout door de mp3-installatie te knallen voordat de Revolvers het podium betreden. Je begrijpt al: niet echt een groot probleem, maar wel een heel vreemde overgang.
Ik moet zeggen ik had het binnenstromende publiek al geterroriseerd met de meest Duitse versies van ‘I’m a believer’, ‘Yellow Taxi’ en ‘In a Gada da Vida’ door respectievelijk James Last, Percy Faith en the Incredible Bongo Band. Ik had via de eerste single van Bonnie St. Claire (anno 1964) zo’n beetje de mod bereikt en dus was de band zich klaar aan het maken om het podium te betreden. (De Revolvers spelen 60s Mod) Ik gooide snel een laatste plaatje op de tafel, en keek recht in 2 vermoeide vrouwelijke 50+ ogen die me licht geïrriteerd vragend aankeken. Mijn strategie in zo’n geval is dan ook extra vrolijk zijn: ‘Je wilt iets vragen? Ik kan je gerust stellen: ik heb Bonnie St.Claire maar ook Mariska Veres hoor! Zeg maar welke van de twee je wilt horen!
- Wie zijn dat?
- Dus ik begin vrolijk ‘Bonnie kom je buiten spelen’ voor te zingen, en voeg daaraan toe: ‘maar dan 20 jaar eerder’.
- Nou, ik wou eigenlijk vragen of je ook een keer iets swingends op kunt zetten?
Ik keek naar beneden en zag dat Jimmy Smith op de draaitafel lag...
25-02-2008
Liner Notes
Afgelopen vrijdag erg leuk op soul safari geweest (een maandelijkse soul-avond in de popcentrale in Dordrecht, waar mijn vriendjes Dj Draaikolk en Dj Phil Martin erg fijne vinylplaatjes draaien. En passant lieten deze twee vol trots hun nieuwe plaat zien: The Soulsnatchers – Sniffin’ and Snatchin’. Deze had ik natuurlijk allang gehoord omdat ik in het verleden wat invalwerk voor deze band heb gedaan (niet echt moeilijk want veel meer mijn soort Soul kan het bijna niet worden) , maar de LP in handen krijgen is een ander verhaal.
-‘Je staat er ook op trouwens'
Die begreep ik niet zo goed want ik kan me niet herinneren ook maar 1 noot in de studio ingespeeld te hebben, of zou er misschien een live-track op staan? I
Ik inspecteerde de liner notes, kwam al snel in de bedankjes terecht, en ja hoor als laatste ‘thanx’ stond daar : ‘thanks to the incredible Rob ‘Dr.Soul’ Geboers’.
Ik voelde mijn ogen wat waterig worden (dit voelt meer dan een enorme eer) maar dankzij de herrie en de opzwepende muziek op de achtergrond kon ik alles een beetje inslikken en maakte ik het af met een por in Draaikolk zijn arm; “Leuk man!’
Ik denk dat ze het toch wel weten.
17-02-2008
Critics
Vroeger (ja jongens en meisjes, Rob voelt zich oud)... Vroeger speelde je een concert/festival en zag je hordes fotografen, zowel prof als hobbymatig fervent tijdens het concert hun plaatjes schieten. Vervolgens ging je naar huis, en als je niet in het Noorderlicht of Paradiso had gespeeld hoorde je daar qua foto’s of recensie niets meer van. (of je kennis moest iets in de schoolkrant zetten, dan was je helemaal door het dolle heen)
Nu sijpelen er na een leuk festival de mailtjes en reacties via het Internet richting de muzikant. Geweldig want ik heb ondertussen al een leuke collectie aan rare bekken –foto’s kunnen opbouwen, en het is erg leuk om reacties te lezen. Of ze nou goed, of slecht zijn, dat maakt eerlijk gezegd niets uit. De leukste reactie kreeg ik zo’n 4 weken geleden. Ik had het gevoel een legendarisch concert gegeven te hebben (1 van de beste ooit), en 2 weken later kreeg ik een mailtje, waarin gevraagd werd wat er in godsnaam met mij aan de hand was. Kortom loodrecht op elkaar! De afzender wist niet half hoe blij ik was met die mail. Ik word zo onderhand simpel van dat elkaar ophemelen op myspace (‘I really like your style’, ‘you guys really know how to rock’, of ‘awesome songwriting!’) Nee dan liever deze mail. Het is misschien een beetje de Hollandse jongen die nu spreekt maar deze mail zet namelijk alles weer in perspectief. Ik kon dus gewoon weer met mijn hoofd uit de wolken, en weer in mijn schoenen gaan lopen. Dank daarvoor.
23-10-2007
Schoolreünie
Onder hoge druk van 9 personen ben ik afgelopen zaterdag gezwicht. Ik ben naar de reünie geweest. Niet als gast maar als muzikant. Mijn eerste bandje ging namelijk als hoofdact op het mega-podium nog 1 keer de missie brengen die ‘Soul’ heet.
Met gemengde gevoelens liep ik op mijn oude school rond, ondertussen mijn stalkende ex-vriendinnen van mij afschuddend. Zo te zien hadden veel mensen het naar hun zin. Ik bestelde nog maar een droge witte en zag het met lede ogen aan.
-Een week eerder had de zanger een repetitie belegd. Toen ik binnenkwam stond de ritmesectie al klaar en druppelde de blazersectie binnen. Daarna was het gewoon aftellen en was het weer als vanouds. Alsof je nooit bent weggeweest, alsof je nooit met iemand anders gespeelt hebt, alsof je vorige week nog een nieuw blazerarrangement stond te verbeteren.-
Ik nam nog een slok van mijn wijntje en wist: mijn reünie heb ik vorige week al beleefd.
23-09-2007
Niet iedereen weet dit, maar the Schnauzer Radio Orchestra is hard bezig de wereld te veroveren... Nou ja online dan.
'March of the zombies' wordt bij het nieuwe boek van Len Peralta verkocht. (oh, ja het is een kleurboek)
Meer nieuws is onderweg. Hier meer informatie
10-09-2007
Off Topic
'zullen we Hans Teeuwen kijken?'
Dat is wat ik de laatste tijd steeds vaker hoor.
Je gaat eens langs bij kennissen die je al jaren niet meer gezien hebt, je hebt koud de koffie achter de kiezen en de witte wijn wordt opengetrokken. Je zit midden in een gesprek, en nu al blijkt dat dit een erg fijne avond is. Voordat er een stilte gevallen is propt de gastheer tussen twee zinnen de dodelijke woorden: 'Zullen we een Dvd-tje kijken?'
Blijkbaar is dit in de ogen van veel mensen het equivalent van een gezellige avond. Ik begrijp het wel. Het Internet bestaat immers sinds jaren voor een groot gedeelte uit het bekijken van filmpjes, en nog liever: ze aan elkaar laten zien. Eerst via de mail, later via youtube. Maar blijkbaar kunnen mensen IRL (in real life) niet meer scheiden van het virtuele leven, of misschien bestaat die scheiding überhaupt niet.
Ik heb een beter voorstel: mensen mogen vanaf nu een x-bedrag overmaken op 12.12.92.908 zodat ik zelf mijn drankje ga halen en al hun video-tjes achter mijn eigen laptop fast-forward kan bekijken. Dat gesprek doen we dan wel kort en bondig via Skype. Heb ik nog mooi tijd om de avond met mijn schatje te spenderen. Misschien kijken we wel de laatste DVD van Hans Teeuwen.
6-7-2007
Dit weekend mag ik 3 dagen op stap met Mick Taylor. Wacht ik zal het even herhalen, dit weekend mag ik 3 dagen op stap met Mick Taylor. Laat het even bezinken. Jawel, ik heb het over die ex-rolling stones gitarist die de meest legendarische platen ooit gemaakt heeft. Ik heb nu 2 dagen met hem gerepeteerd maar ben er nog steeds niet aan gewend. Zoals bv. de bassist die zich voorstelt met : 'Nico, please to meet you, hope you guess my name.' Toen ben ik eventjes achter de plint gekropen. Zo'n moment kwam weer toen hij voorstelde dat ik naar 'can't you hear me knocking' moest luisteren, die staat op 'sticky fingers'. De set bestaat uit behoorlijk wat piano/gitaar liedjes, maar ik heb niet de illusie daar een beetje indruk mee te maken. Ik zie namelijk net dat de goede man ook op de Live-plaat van Billy Preston meegespeeld heeft. Veel groter kan het dan in mijn ogen eigenlijk niet meer worden, of je kunt het ook lezen als: Veel kleiner kan Rob zich niet meer voelen.
20-6-2007
1,2,3,4, wacht even, moeten we niet even afspreken tot hoeveel we gaan tellen?
-nou ik stel voor tot 4.
-daar ben ik het niet mee eens, dat klopt niet met de 'feel' van het lied.
-nu we het er toch over hebben, wat speelde jij in het 1e refrein eigenlijk?
-ja daar speelde ik iets fout, maar in het 2e refrein ging het goed
-Dan stel ik voor dat als we het nog een keer gaan aftellen, dat je dan dat de eerste keer ook goed doet.
-Ik zal het proberen.
Gitarist tegen zanger: 'Welk lied gaan we nu doen?'
-Dat maakt me niets uit, doe maar die snelle
Zanger tegen drummer: 'Tel maar af'
(drummer telt ballad af, en gitarist probeert het snelle lied in de ballad te proppen, want waar een wil is is een weg)
-Ja, sorry maar zo kan ik niet werken hoor, heeft dan niemand de CD gehad?
-Ik wel, maar ik had de kinderen gisteren en dat is normaal mijn studeer-middag
Dit 2x per week, 30 weken achter elkaar, en danje nog steeds afvragen waarom je nog niet wereldberoemd bent.
15-6-2007
Jazz in Duketown, dat levert altijd de nodige leuke verhalen op. Dat komt omdat we -saxotones groove mission- dan altijd 3 sets over de hele avond spelen in tussendoor lekker op het terras zitten, oftewel: mensen komen eens een praatje maken. Zo ook deze meneer: ‘Wat voor stijl speel je eigenlijk op dat orgel?’ Toen ik deze vraag met een vragende blik beantwoorde, voegde hij eraan toe: ‘Het doet me aan Brian Auger denken.’ Tja, wat moet je daarop zeggen? De man bedoelt het waarschijnlijk als een compliment, en noemt daarbij de enige toetsenist op die hij bij naam weet. Dus je dankt hem hartelijk en zegt dat dat inderdaad een enorme inspiratiebron is (dat ik de goede man slechts bij naam ken laat ik gemakshalve maar achterwege). Dat doe je dus ook bij degene die tegen je over Jimmy Smith en Jimmy mc Griff begint, alleen bij de laatste 2 meen ik het ook. Om Jimmy Smith kun je als organist (of iemand die orgel speelt, dat is iets anders namelijk) niet omheen , en Mc Griff is nog steeds een organist die ik voor de lol opzet als ik met mijn badjas richting de tuin glij om de barbecue eens lekker op te poken, dus dat telt dan wel als inspiratiebron.
Schnauzerstudios.com is nu 2 dagen in de lucht en het ziet er naar uit dat ik de deadline van 1 mp3 per week wel ga bolwerken. Nu staat er iedere dag om 09.00 uur iets nieuws.Kijken hoe lang ik dat vol ga houden. Voor suggesties gaarne wenden naar het welbekende mailadres...
03-06-2007
Met gepaste trots en de nodige bescheidenheid kan ik eindelijk het volgende project presenteren. Mensen zeuren me nu ondertussen 1.5 jaar aan mijn hoofd waar ik in Godsnaam mee bezig ben.... Nou, dat begint aardig vorm aan te nemen en de vooruitgang is vanaf nu alhier te volgen. Ik heb nog geen idee in wat voor vorm het gegoten gaat worden, maar het einddoel is een plaat met de irritantste muziek aller tijden... (een plaat die je opzet om een feestje te laten stoppen) Dat allemaal gebeurt natuurlijk onder pseudoniem, en dat is: SCHNAUZER RADIO ORCHESTRA!!!(sorry maar de site is volledig in het engels, dus als je ergens commentaar op wilt leveren, doe dat dan ook met een dictionary op schoot hahaha)
1-6-2007
Een kleine update deze keer. Er staan veel pannetjes op het vuur, maar te kort om daar iets zinnigs over te zeggen.
De opper-nerd, über-geek Scott Johnson heeft mij geïnterviewd voor extralife radio. De oplettende lezertjes weten ondertussen dat ik de vaste tune voor die show geschreven heb, en aangezien ze een muziek-special hadden vorige week, ging om 3.30 's nachts de skype-telefoon. Rond juli zal ik een heel uur in de uitzending zitten. Speciaal voor al mijn fans (lees: moeder) heb ik het interview alhier gepost. Veel plezier en excuses voor de anglicismen in de voorafgaande tekst.
interview.mp3
13-5-2007
Het is niet te geloven, we zijn onderhand halverwege 2007, en ik heb zojuist de concertagenda met 2 jaren verjongd.
Al mijn goede voornemens om op deze plek een 'echte' blog te maken zijn allang weer gebroken... maar zeg nooit nooit.
Ondertussen ben ik de trotse eigenaar van een Vox Continental geworden. Dat was liefde op het eerste gezicht. Ze bleek wel een paar mankementjes te hebben maar daar kon ik wel mee leven. We hebben elkaar binnen 2 minuten eeuwig trouw beloofd. Toen ze een paar uur later eindelijk in mijn studio stond kwamen we er samen achter dat ze de probleempjes onze relatie wel in de weg vond staan. Ik heb haar dus 2 dagen later naar de toetsendokter gebracht, die beloofde haar met het nodige respect (ze is de jongste niet meer) te behandelen. Ook cosmetisch krijgt ze een behandeling. Je merkt het al, ik ben op haar karakter gevallen.
luister repetitie-opname revolvers vox continental (***disclaimer*** opgenomen met 1 microfoon)
21-4-2007